Geen briefje.
Geen verdwenen koffer.
Geen telefoontje.
En geen spoor van de zonnebloemtrui.
Jarenlang liet ieder telefoontje laat op de avond mijn hart stoppen.
Mama bleef zoeken tot de dag dat ze stierf.
Maar papa was anders.
Binnen enkele maanden stopte hij met zoeken.
Hij pakte Laura’s foto’s in dozen.
Uiteindelijk kon zelfs het noemen van haar naam een hele kamer stil maken.
Ik vertelde mezelf dat verdriet hem hard had gemaakt.
Mijn vader was nu negentig.
Hij woonde twintig minuten verderop in een verzorgingstehuis.
Zijn lichaam was zwak geworden.
