wilde het opnieuw maken.
Maar Laura lachte.
“Laat maar.”
“Nu kan Emelia de mijne tenminste niet stelen.”
Ik gooide een babywortel naar haar.
Die avond zat ons huis vol familie.
Mijn vader bakte hamburgers.
Laura stal glazuur van de taart.
Iedereen lachte.
Rond negen uur gaf ze mama een kus op haar wang.
Daarna liep ze naar de deur.
“Ik ga even naar buiten voor wat frisse lucht.”
“Bewaar nog een stukje taart voor me.”
Dat waren de laatste woorden die ik ooit van haar hoorde.
Laura kwam nooit terug.
