Maar zijn geheugen was nog altijd scherp.
Tot die middag had ik geloofd dat zijn stilte gewoon zijn manier was om met het verlies van Laura om te gaan.
Toen wees Sophie naar de trui.
“Dolly zei dat je aan de binnenkant moest kijken.”
Ik keek haar aan.
“Aan de binnenkant waarvan?”
“Onder de bloem.”
Ze liet een klein naadje onder de zonnebloem zien.
Ik had het nooit eerder gezien.
Ik maakte voorzichtig één losse draad los.
Ik schoof twee vingers naar binnen.
Iets hards raakte mijn vingertop.
Ik trok
