zeg. Ik maak maar één taart. Die behandel ik met de grootste zorg.”
“Ik voel me echt niet op mijn gemak—”
“Alsjeblieft?”
Ze bleef daar staan.
Wachten.
Glimlachend.
Ze verwachtten dat ik me zou overgeven zoals ik altijd deed.
Mijn dochter Sophie zat vlakbij op de veranda en keek stilletjes toe hoe het hele gesprek zich afspeelde.
Ik wou dat ik kon zeggen dat ik voet bij stuk heb gehouden.
In plaats daarvan hoorde ik mezelf na een paar ongemakkelijke seconden zeggen:
“Oké.”
Ik had er meteen spijt van.
Denise’s
