het misschien iets anders geweest.
Een teken dat ze niet helemaal alleen was.
Een maand later lag er een envelop op de toonbank van het café.
Camille’s naam stond erop.
Ze opende hem tijdens haar pauze.
Binnenin zat een klein briefje en een cadeaubon voor een warme winterjas.
Op het briefje stond:
“Jouw glimlachende wederzijdse me overeind te blijven op een dag waarop ik bijna niet meer wist hoe dat moest. Nu is het mijn beurt om iets terug te geven.
Vriendelijkheid verdwijnt niet. Soms neemt ze alleen een weg
