moment waarop het universum besluit ironisch te zijn?
Maar toen gebeurde er iets volkomen onverwachts. Ik voelde me… lichter. Niet gelukkig. Zeker niet oké. Maar de verstikkende druk nam af. Alsof er een minuscuul scheurtje was ontstaan in de dikke, donkere muur van verdriet die op me drukte. Ik verfrommelde het briefje, stopte het diep in mijn jaszak, stond rechtop en liep met opgeheven hoofd het restaurant uit. Voor het eerst die avond was ík degene die ergens wegliep.
De Weg Terug
vervolg op de volgende pagina
De Weg Terug
