We hadden het al maanden gepland—onze vijfentwintigste huwelijksverjaardag, een mijlpaal waarvan ik ooit oprecht geloofde dat het absolute permanentie betekende. Het restaurant was elegant op die kenmerkende stille, dure manier: zachte, warme verlichting, onberispelijk witte tafelkleden, en een pianist in de hoek die iets traags en vergevingsgezinds speelde. Ik herinner me dat ik om me heen keek en dacht hoe vreemd het eigenlijk was dat we, na een kwart eeuw lief en leed te hebben gedeeld, nog steeds recht tegenover elkaar zaten. We sneden nog steeds ons eten zij aan
De Illusie van de Eeuwigheid
