trui op zijn schoot.
“Ze kwam terug.”
Mijn vader keek weg.
Dat was genoeg.
“Wanneer?”
Zijn schouders zakten.
“1992.”
De kamer leek kleiner te worden.
“Ze was niet alleen.”
“Ze had een klein meisje.”
“Dolly.”
Hij sloot zijn ogen.
“Ja.”
“Je hebt haar ontmoet.”
“Ja.”
“Waarom zei je dat nooit?”
Hij keek naar de grond.
“Ik dacht dat ik de familie beschermde.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Nee.”
“Je beschermde jezelf.”
Hij huilde.
Voor het eerst in mijn leven zag ik mijn vader niet als een sterke man.
Maar als iemand
