doen! Je redt me letterlijk.”
Ik had al het gevoel dat ik de rest van het gesprek niet leuk zou vinden.
“Wat ben je aan het maken?”
“Een taart voor zaterdag. Mijn handmixer is waardeloos en ik heb iets nodig dat de glazuur aankan.”
Toen keek ze langs me heen richting de keuken.
“Die crèmekleurige?”
Mijn maag trok samen.
Omdat die mixer anders was.
Het was niet zomaar een apparaat.
Het was van mijn moeder.
Deel 2 — Het enige dat ik had moeten weigeren uit te lenen
De mixer was
