zette de crèmekleurige KitchenAid op het aanrecht.
Van buiten zag het er precies hetzelfde uit.
Dezelfde krassen.
Hetzelfde kleine stukje emaille dat eraf is gebarsten.
Hetzelfde lichaam van tientallen jaren oud.
Hij sloot hem aan.
Vervolgens zette hij de schakelaar om.
De motor startte onmiddellijk.
Zacht.
Stabiel.
Bekend.
Dat geluid trof me harder dan ik had verwacht.
Een halve seconde lang was de reparatiewerkplaats verdwenen.
Ik was weer terug in de keuken van mijn ouders.
Moeder stond achter de balie.
Het zonlicht scheen door het raam.
Er werd iets zoets
