adem.
“Het spijt me.”
Daar was het.
Geen dramatische verontschuldiging.
Geen tranen.
Geen lange toespraak.
Slechts twee woorden.
Maar voor één keer klonken ze oprecht.
Ik knikte.
“Bedankt.”
Denise liep naar huis.
En vreemd genoeg voelde ik me niet triomfantelijk.
Ik voelde me gewoon opgelucht.
Ik had geen wraak willen nemen.
Ik had behoefte aan erkenning.
Soms is dat belangrijker.
Uitsluitend ter illustratie.
Deel 6 — Het geluid van de zondagochtend
Twee dagen later belde Greg.
De mixer stond klaar.
Die middag ben ik met Sophie naar de reparatiewerkplaats gereden.
Greg
