die onbedoeld door verdriet met elkaar in botsing waren gekomen.
Toen Daniel uiteindelijk opstond om te vertrekken, vroeg hij niets.
Hij heeft niets beloofd.
Hij zette zijn rode hoed recht en zei:
“Ik ben blij dat ik heb aangeklopt.”
De deur sloot achter hem.
En een lange tijd was het stil in het appartement.
Toen keek Mateo naar me op.
Een kleine glimlach.
Kalm.
Zeker.
‘Zie je wel?’ zei hij. ‘Goede mensen komen terug.’
En voor het eerst in lange tijd…
