kon ik het niet negeren.”
Hij ademde uit.
“Door jou te helpen, had ik het gevoel dat ik het juiste deed voor mijn zoon.”
Even was het stil.
De klok leek ook te luid.
Mateo stond op.
Ze liep naar hem toe.
En hij zei met gedempte stem:
“Jij hebt me geholpen te leven.”
Daniel sloot even zijn ogen.
Toen knikte hij.
Eenmaal.
Alsof het pijnlijk was om meer dan dat vast te houden.
We hebben daarna gepraat.
Niet als vreemden.
Niet als redder en ontvanger.
Alleen mensen.
Twee levens
