Miles stond als versteend achter me.
Grant keek hem aan.
Zijn gezichtsuitdrukking veranderde.
“Miles…”
Mijn zoon staarde naar de vader die hij jarenlang had gemist.
« Pa? »
Ik pakte Miles voorzichtig bij de schouders.
“Kom met me mee.”
Grant probeerde op te staan.
“Camille, alstublieft.”
Ik keek hem aan.
“Niet hier.”
Voor één keer luisterde hij.
## De uitleg waar ik drie jaar op had gewacht
Grant kwam later die avond naar mijn hotelkamer.
Ik hield het veiligheidsslot gesloten.
Hij zag er uitgeput uit.
« Geef me alstublieft tien minuten. »
« Je hebt drie
