Echt.”
Ze rommelde zelfs in haar tas en haalde een kleine haarspeld tevoorschijn. Het was een eenvoudig ding: zilverkleurig, licht versterkt, met een klein bloemetje aan de zijkant.
“Ik heb niets anders,” zei ze. “Maar neem deze alsjeblieft.”
Camille schudde haar hoofd.
“Dat hoeft niet.”
‘Toch,’ zei de vrouw. Ze leggen het spel voorzichtig op de toonbank. “Misschien heb je hem ooit nodig.”
Daarna glimlachte ze, bewaard het brood en verwijderd de winkel.
Camille keek haar na tot ze om de hoek verdween.
Pas toen hoorde ze achter zich een
