hand die zelfs beschermend over haar buik gleed.
Zonder lang na te denken stevig Camille een warm brood uit het rek en akte het in een papieren zak.
“Neem maar mee,” zei ze.
De vrouw keek op.
“Nee, dat kan ik niet accepteren.”
‘Jawel,’ zei Camille rustig. “Vandaag wel.”
De vrouw stond een paar seconden stil, ook ze wist niet of ze moest huilen of lachen. Toen nam ze het broed met beide handen aan.
‘Dank je,’ fluisterde ze. “Echt.”
Lees verder op de volgende pagina
‘Dank je,’ fluisterde ze. “
