stiller.
Meer aandacht.
Telkens als ik hem vroeg naar de baby die we verloren hadden, zei hij dat hij er niet over kon praten.
Ik dacht dat zijn stilte door pijn kwam.
Ik had geen idee dat het door schuldgevoel kwam.
Jaren zijn voorbijgegaan.
Toen Cole naar de basisschool ging, leek ons leven weer normaal te worden.
Op een middag kwam hij boos thuis en gooide zijn rugzak op de grond.
“Stefan noemde me weer zijn broer.”
Ik moest bijna lachen.
“Misschien houdt hij je wel voor de gek.”
Cole
