ze toch nog graag beluisteren.
Net doen alsof die jaren nooit hebben bestaan, zou alleen maar een nieuwe leugen creëren.
Soms kwam ik daarna thuis en moest ik huilen, omdat ik het leven van mijn zoon kende door verhalen in plaats van door herinneringen.
Maar ik ging door.
De jongens begonnen de zondagmiddagen samen door te brengen in het huis van onze ouders.
Aanvankelijk ontaardde het allemaal in een wedstrijd.
Wie kon het snelst rennen?
Wie tekende beter?
Wie kreeg het grootste stuk taart?
Toen begonnen ze vreemde overeenkomsten op
