ik alweer met dat gevoel in mijn maag.”
Wat het extra zwaar maakt, is het idee dat dit de standaard is. “Iedereen zegt: ‘Wen er maar aan, dit is het leven.’ Maar dat vind ik misschien nog wel het meest deprimerende.”
Bob vraagt zich af waar de ruimte is gebleven voor leven naast werk. “Ik wil niet alleen werken om te kunnen werken. Ik wil tijd hebben voor vrienden, voor mezelf, voor dingen die me energie geven.”
Hij voelt zich schuldig dat hij dit al zo ervaart. “Ik ben jong,
