acht uur per dag. Geen pauzeknop. Geen studieweken. Geen flexibiliteit.”
Volgens Bob is het niet zozeer het werk zelf dat hem breekt, maar het ritme. “Je staat op, werkt, komt thuis, eet, en voor je het weet is de dag voorbij. En dan begint het morgen gewoon opnieuw.”
Hij merkt dat hij continu moe is. “Niet alleen fysiek, maar vooral mentaal. Alsof er geen ruimte meer is om echt bij te komen.” In het weekend probeert hij bij te tanken, maar dat voelt volgens hem vaak te kort. “Zondagavond zit
