stopte toen ze mij zag.
Haar ogen gingen meteen naar de trui die ik over mijn arm had gevouwen.
“U moet Emelia zijn.”
Ik vond het vreemd dat ze mijn naam kende.
“U gaf deze trui aan Sophie.”
“Mijn kleindochter.”
“Ja.”
“Waarom?”
Dolly keek naar het personeel in de gang.
“Kunnen we ergens rustiger praten?”
“Nee.”
Ze keek verbaasd.
“Ik heb veertig jaar gewacht tot iemand mij de waarheid vertelde.”
“Begin hier maar.”
Ze slikte.
Ik hield het houten hangertje omhoog.
“Wie gaf jou deze trui?”
“Mijn moeder.”
“Hoe heet
