hij te snel liep.
Mateo rende meteen naar de tafel en haalde zijn tekeningen tevoorschijn.
‘Ik heb ze allemaal bewaard,’ zei hij trots.
Daniël knielde naast hem neer.
Ik heb het niet aangeraakt.
Ik heb net gekeken.
Alsof elke pagina belangrijker was dan al het andere ter wereld.
‘Ik had niet gedacht dat je me zo zou herinneren,’ zei hij zachtjes.
Mateo kantelde zijn hoofd.
“Ik onthoud alles wat je me vertelt.”
Die zin raakte me harder dan ik had verwacht.
Ik heb net genoeg koffie gezet om mijn handen
