de documenten aan.
Ik werd weduwe zonder een laatste afscheid.
Miles werd een jongen die steeds voetstappen bij de voordeur verwachtte.
Ik pakte zijn hand.
« Schatje, soms, als we iemand heel erg missen, kan een vreemde ons aan die persoon doen denken. »
Miles schudde zijn hoofd.
“Het gaat niet alleen om zijn gezicht.”
Hij wierp een blik op de voorste cabine.
“Hij heeft dat litteken op zijn rechterpols. Dat litteken kreeg papa toen hij van opa’s veranda viel. En toen de vrouw naast hem lachte, wreef hij over zijn ringvinger.”
