weerhoudt haar ervan om knopen door te hakken. Ze noemt zichzelf misschien materialistisch, maar comfort en vertrouwdheid geven haar rust.
Er is ook nog een sprankje hoop. Linda gelooft dat Martins humeur met wat tijd en ruimte kan bijtrekken en dat het thuis weer wat lichter wordt. Met genoeg geduld, denkt ze, slijten de scherpe randjes misschien.
Ondertussen dringen de kinderen aan op meer respect voor haar, en vriendinnen zeggen dat ze nog steeds de koers kan verleggen. Maar Linda kijkt anders naar de toekomst. In plaats van
