op het geluid van de golven.
Thuiskomen zou een teleurstelling moeten zijn. De was. De post. Treurige, verwelkte planten.
Maar op het moment dat ik naar het bad keek, stond mijn hart bijna stil.
In het witte porselein – donker, glanzend en onmiskenbaar slangachtig – bevond zich iets dat absoluut niet thuishoorde in mijn appartement op de derde verdieping. Mijn hersenen doorliepen in ongeveer twee seconden vijf paniekstadia. Ontkenning: Het is onwerkelijk. Woede: Wie zou zoiets doen? Angst: O God, is het giftig? Nog meer angst: Waar zijn de rest? En uiteindelijk
