ik haar de beveiligingsbeelden liet zien, trok de kleur uit haar gezicht.
‘Je bent Rachel gevolgd,’ zei ik.
Sabrina deed een kleine stap achteruit.
“Lola, je begrijpt het niet.”
“Leg het dan uit.”
De zachtheid verdween uit haar gezichtsuitdrukking.
“Je vader had voor altijd van je moeder moeten houden.”
“Dat deed hij.”
“Nee. Hij heeft haar vervangen.”
“Hij heeft twaalf jaar in eenzaamheid doorgebracht.”
“En dat maakte daten acceptabel?”
Haar stem werd luider bij elk woord.
“Je moeder gaf hem alles. En vervolgens lachte hij vreemden toe alsof ze nooit
