dat Stefan tijdens de lunchpauze naast Cole had willen zitten.
Cole zei hem dat hij moest vertrekken.
Stefan weigerde.
‘Je mag dan boos op me zijn,’ had hij gezegd, ‘maar ik blijf je broer.’
Cole sloeg hem.
Stefan ging in de tegenaanval.
Uiteindelijk begonnen beide jongens te huilen.
Ik staarde ze allebei aan.
“Hoe is dit mogelijk?”
De directrice vouwde haar handen.
“We wachten op Stefans moeder. Zodra ze er is, denk ik dat alles duidelijker wordt.”
De deur ging achter me open.
Ik draaide me om.
Mijn jongere zus
