een omgeving die tot een paar ogenblikken geleden nog zo geruststellend leek. De kamer begint te klein aan te voelen. Er is niemand om hulp aan te vragen, geen hand om vast te houden voor troost in dit cruciale moment. De ademhaling wordt oppervlakkig en moeizaam, terwijl het hart worstelt om een ritme te behouden dat niet langer van het zijne is.
Elke seconde die voorbijgaat, brengt een vraag met zich mee die zwaarder weegt dan een kei. Wat valt er nog te doen als de wereld om je heen
